Na een goed dagje bijkomen en weer wat bijgelezen te zijn met de rest van de wereld, is het tijd voor wat bezinning. Tijd voor mooie woorden en oprechte clichés, volgend uit een van de meest enerverende weken die ik tot op heden heb mogen meemaken.

Na enige twijfel of dit wel iets was dat aansprak op mijn situatie, of het wel de juiste timing was en of ik er wel aan toe was, besloot ik mij toch aan te melden voor Expeditie Toekomst. Op dat moment had ik geen idee wat mij te wachten stond. Met frisse moed sprong ik woensdagochtend, 11 juni, op de fiets en in het diepe. Wat volgde was een week vol bizarre, maar machtig mooie ervaringen. Op de eerste dag al kwam ik in aanmerking met een groep die meteen alles bloot gaf en zich als een open boek presenteerde. Een band was meteen gevormd en met het zonnetje op het dakterras kwamen de sterke verhalen al snel te boven. Uitwaaien op het strand van Egmond, waar wij in de buurt zouden overnachten, was een goede afsluiter van een verrassende eerste dag. Het vroeg opstaan de volgende dag was lastig, maar we moesten op onze Bough Bikes weer richting De TelefoonCentrale voor het vervolg. Dit vervolg zat vol met trainingen, presentaties en uitdagingen van een zeer persoonlijke aard. De opbouw hiervan was (achteraf overduidelijk) secuur gekozen om onze eigenschappen en doelen, maar ook onze onzekerheden, zoveel mogelijk naar boven te halen. Zowel bewust als onbewust. ‘Doen’ en ‘durven’ waren de kernwoorden in deze opbouw. Iets wat mijzelf ook nogal eens in de weg heeft gestaan.

Lange dagen en emotioneel zware sessies, gevolgd door een korte nachtrust, brak de gehele groep gedurende de week al vrij snel op. Concentratie bij de presentaties houden wanneer je ogen bijna dichtvallen bleek een hele opgave te zijn, maar iedereen deed hier toch zijn uiterste best voor. Het waren bovendien niet de minste, en zeer waardevolle gesprekken. Naarmate de week vorderde werden de opdrachten en presentaties ook interactiever, wat de concentratie wel ten goede deed. We hadden inmiddels onze interesses, competenties en doelen beter op een rijtje en konden deze dan ook gerichter toepassen op de opdrachten. Het maken van een case met mensen die vanuit totaal verschillende paradigma’s keken was verrijkend en bovenal heel leuk, het sloot perfect op elkaar aan. Mijn belangrijkste waarden op een rijtje zetten en dit analyseren gaf mij een goed gevoel; het deed mij beseffen dat ik in mijn gedrag de dingen die ik belangrijk vind daadwerkelijk naleef, dat vind ik belangrijk en was dus blij dit te realiseren. Bij Triple IT zijn we voorgesteld aan een heerlijk fris en innovatief bedrijf, wat enorm inspirerend was om te zien. We hebben kennis gemaakt met de Google Glass en de welbekende Occulus Rift achtbaan getrotseerd. Dit zijn slechts voorbeelden van al de leuke en motiverende dingen die wij hebben meegemaakt. Maandagmiddag, zo last minute als maar kon, had ik eindelijk mijn eigen doorbraak. Ik kwam tot inzichten die ik eerder niet heb gehad en dit was een geweldige verrijking voor mij. Het doorbreken van mijn schild is iets wat veel is geprobeerd, maar nooit werkelijk is geslaagd. Ruud Davris, tezamen met deze groep mensen, is dit in nog geen week gelukt en heeft mij meer geholpen dan een jaar lang aan professionele hulp.

Dinsdag was dan de grote dag, de ‘grande finale’. ‘s Middags moesten wij onszelf voor een scala aan ondernemers presenteren op de ‘Talentenmarkt’. Netwerken en laten zien waar wij voor staan, wat wij willen gaan doen en waar wij hen daarbij kunnen gebruiken. Dit ging goed voor mij en ik had het naar mijn zin, maar er stond mij nog een verrassing te wachten. De organisatoren deden hun zegje over de geweldige week die wij hebben ondergaan, alvorens CatchYourTalent een Wildcard had uit te delen. Deze Wildcard betrof een opleiding van 4 Masterclasses met mogelijk een stage met certificaat hieraan toegevoegd. Tot mijn groot genoegen ging deze Wildcard naar MIJ! Een geweldige bevestiging voor de toewijding die ik heb gegeven deze week en een mooie kans om de nieuw bevonden richting verder uit te breiden. Ik baalde toen we hierna niet verder mochten met netwerken, maar wij moesten nou eenmaal omkleden, want het eten moest geserveerd worden en dat was aan ons. Na een mooi diner vol optredens die ik helaas heb moeten missen sloten wij de week af met een proost op de toekomst. Een toekomst die voor mij weer wat rooskleuriger, maar voornamelijk wat duidelijker en beter in beeld is gekomen. Ik kijk ernaar uit de wetenschappen van de aflopen week toe te gaan passen en uit te gaan breiden, met hulp van de nieuw aangedane connecties en vriendschappen.

Wat mij nog rest is een woord van grote dank aan iedereen die aan het succes van deze week heeft meegewerkt. Organisatoren Ruud en Martijn, locatievoorzieners Nico en Bodille, crewleden Karin, Edwin, Truus, Tamar en Bas, sprekers (als onder andere) Dick Pieters, Milo, Thom, Natasha Ioppi, Sandra van der Wiel, Laura Verhoef, Chantal Molenkamp (check haar foundation!) en uiteraard de groep deelnemers die deze week zo onvergetelijk heeft gemaakt: Tim, Bas, Max, Jennifer, Thom, Anally en Jan. Jullie zijn de shit!

Ben, blij.